Imágenes de páginas
PDF

Nuda nec arra placent, nmbrásque negantia | Quot tibi, conspicuæ formáque auroque, puellæ molles :

Per medias radiant turba videnda vias. Quàm malè Phoebicolis convenit ille locus !

Creditur huc geminis venisse invecta columbis Nec duri libet usque minas perferre Magistri, Alma pharetrigero milite cincta Venus; Cæteráque ingenio non subeunda meo.

Huic Cnidon, et riguas Simoentis fumine valles, Si sit hoc exilium patrios adiisse penates,

Huic Paphon, et roseam post habitura Cypron. Et vacuum curis otia grata sequi,

Ast ego, dum pueri sinit indulgentia cæci, Non ego vel profugi nomen sortémve recuso, - Mania quàm subito linquere fausta paro; Lætus et exilii conditione fruor.

Et vitare procul malefidæ infamia Circes O, utinam vates nunquam graviora tulisset

Atria, divini Molyos usus oue. Ille Tomitano flebilis exul agro;

Stat quoque juncosas Cami remeare palules, Non tunc Ionio quicquam cessisset Homero, Atque iterum rauce murmur adire Scholæ. Neve foret victo laus tibi prima, Maro,

Interea fidi parvum cape munus amici, Tempora nam licet hîc placidis dare libera Musis, Paucáque in alternos verba coacta modos,

Et totum rapiunt me, mca vita, libri. Excipit hinc fessum sinuosi pompa theatri,

ELEG. II. Anno Ætatis 17. Et vocat ad plausus garrula scena suos.Seu catus auditur senior, seu prodigus hæres, In obitum Præconis Academici Canlabrigiensis'.

Seu procus, aut posită casside miles adest, Sive decennali fæcundus lite patronus

Te, qni, conspicuus baculo fulgente, solebas Detonat inculto barbara verla foro;

Palladium toties ore ciere gregem; Sæpe vafer gnato succurrit servus amanti, Ultima præconum, præconem te quoqlıe sära Et nasum rigidi fallit ubique patris ;

Mors rapit, offlcio nec favet ipsa suo. Sæpe novos illic virgo mirata calores

Canuidiora licèt fuerint tibi tempora plumis, Quid sit amor nescit, dum quoque nescit, Sub quibus accipimus delituisse Jovem; amat.

O dignus tamen Hæmonio juvenescere succo, Sive cruentatum furiosa Tragoedia sceptrum

Dignus in Æsonios vivere posse dies; Quassat, et effusis crinibus ora rotat,

Dignus, quem Stygiis medicâ revocaret ab undis Et dolet, et specto, juvat et spectâsse dolendo, Arte Coronides, sæpe rogante deâ.

Interdum et lacrymis dulcis amaror inest: Tu si jussus eras acies accire togatas,
Seu puer infelix indelibata reliquit

Et celer à Phæbo nuntius ire tuo;
Gaudia, et abrupto flendus amore cadit ; Talis in Iliacâ stabat Cyllenius aula
Seu ferus è tenebris iterat Styga criminis ultor, 1 Alipes, æthereâ missus ab arce Patris :
Conscia funereo pectora torre movens :

Talis et Eury bates ante ora furentis Achillei Seu mæret Pelopeia domus, seu nubilis Ili,

Rettulit Atridæ jussa severa ducis. Aut luit incestos aula Creontis avos.

Magna sepulchrorum regina, satelles Averni, Sed neque sub tecto semper, nec in urbe, late- ! Sæva nimis Musis, Palladi sæva nimis, mus;

Quin illos rapias qui pondus inutile terræ ; Irrita nec nobis tempora veris eunt.

Turba quidem est telis ista petenda tuis. Nos quoque lucus habet vicinâ consitus ulmo, Vestibus hunc igitur pullis, Academia, luge, Atque suburbani nobilis umbra loci.

Et madeant lachrymis nigra feretra tuis. Sæpius hic, blandas spirantia sidera flammas, Fundat et ipsa modos querebunda Elgëia tristes, Virgineos videas præteriisse choros.

Personet et totis nænia mesta Scholis.
Ah quoties dignæ stupui miracula formæ,
Quæ possit senium vel reparare Jovis !

ELEG. III. Anno Etatis 17.
Ah quoties vidi superantia lumina gemmas,
Atque faces, quotquot volvit uterque polus !

In obitum Præsulis Wintoniensis?.
Colláque bis vivi Pelopis quæ brachia vincant,

Quæque fluit puro nectare tincta via ! Moestus eram, et tacitus, nullo comitante, sede· Et decus eximium frontis, tremulósque capillos, Hærebántque animo tristia plura meo: [bam; Aurea quæ fallax retia tendit Amor!

Protinus en ! subiit funestæ cladis imago, Pellacésque genas, ad quas hyacinthina sordet Fecit in Angliaco quam Libitina solo;

Purpura, et ipse tui floris, Adoni, rubor ! Dum procerum ingressa est splendentes marmore Cedite, laudatæ toties Heroides olim,

turres, Et quæcunque vagum cepit amica Jovem. Dira sepulchrali Mors metuenda face; Cedite, Achæmeniæ turritå fronte puellæ, Pulsavitque auro gravidos et jaspide muros,

Et quot Susa culunt, Memnoniámque Ninon; Nec metuit satrapum stéinere falce greges. Vos eriam Danaæ fasces submittite Nymphæ, Et vos Iliacæ, Romuleæque purus :

"The person here commemorated, is Richard Nec Pompeianas Tarpëia Musa columnas

Ridding, one of the university-beadles, and a Jactet, et Ausoniis plena theatra stolis.

master of arts of Saint John's College, CamGloria virginibus debetur prima Britannis; bridge. He signed a testamentary codicil, Sept.

Extera, sat tibi sit, fæmina, posse sequi. 23, 1626, proved the eighth day of November Túque urbs Daraaniis, Londinum, structa co following. From Registr. Testam. Cantabr. lonis,

WARTON. Turrigerum latè conspicienda caput,

* Lancelot Andrews, bishop of Winchester, Tu nimium felix intra tua mænia claudis

had been originally master of Pembroke-hall in Guicquid formosi pendulus orbis habet Cambridge; but long before Milton's tine. He Non tibi tot cælo scintillant astra sereno,

Jied at Winchester-House in Southwark, Sept. Endymioneæ turba ministra deæ,

21, 1626.

Tunc memini clarique ducis, fatrisque verendi, Segnes rumpe moras, et nil, precor, obstet eunti
Intempestivis ossa cremata rogis :

Et festinantis nil remoretur iter.
E memini Heroum, quos vidit ad æthera raptos, Ipse ego Sicanio frænantem carcere ventos
Flevit et amissos Belgia tota duces.

Æolon, et virides sollicitabo Deos,
At te præcipuè luxi, dignissime præsul,

Cæruleámque suis comitatam Dorida Nymphis; Wintoniæque olim gloria magna tuæ;

Ut tibi dent placidam per sua regna viam, Delicui fletu, et tristi sic ore querebar,

At tu, si poteris, celeres tibi sume jugales, “ Mors fera, Tartareo diva secunda Jovi,

Vecta quibus Colchiz fugit ab ore viri; Nonne satis quod sylva tuas persentiat iras, Aut queis Triptolemus Scythicas devenit in oras, Et quod in herbosos jus tibi detur agros?

Gratus Eleusina missus ab urbe puer. Quodque amata tuo marcescant lilia tabo, | Atque ubi Germanas Alavere videbis arepas,

Et crocus, et pulchræ Cypridi sacra rosa ? Ditis ad Hamburgæ monia flecte gradum, Nec sinis, ut semper fluvio contermina quercus Dicitur occiso quæ ducere pomen ab Hama, Miretur lapsus prætereuntis aquæ ?

Cimbrica quem fertur clava dedisse neci. Et tibi succumbit, liquido quæ plurima cælo Vivit ibi antiquæ clarus pietatis honore Evehitur pennis, quamlibet augur, avis.

Præsul, Cbristicolas pascere doctus oves : Et quæ miile nigris errant animalia sylvis ; Ille quidem est animæ plusquam pars altera Et quot alunt mutum Proteos antra pecus.

nostræ ; Invida, tanta tibi cùm sit concessa potestas,

Dimidio vitæ vivere cogor ego. Quid juvat humanâ tingere cæde manus? Hei mihi! quot pelagi, quot montes interjecti, Nobiléque in pectus certas acuisse sagittas,

Me faciunt aliâ parte carere mei ! Semideámque animam sede fugâsse sna?Charior ille mihi, quàm tu, doctissime Graiûm, Talia dum lacrymans alto sub pectore vulvo, Cliniadi, pronepos qui Telamonis erat ; Roscidus occiduis Hesperus exit aquis,

Quàmque Stagyrites generoso magnus alumno, Et Tartessiaco submerserat aequore currum

Quem peperit Libyco Chaonis alma Juri. Phæbus, ah Eoo littore mensus iter :

Qualis Amyntorides, qualis Philyreius heros Nec mora, membra cavo posui refovenda cibili, Myrmidonum regi, talis et ille mibi. Condiderant oculos nóxque soporque meos :

Primus ego Aonios, illo præunte, recessus Cùm mihi visus eram lato spatiarier agro;

Lustrabam, et bifidi sacra vireta jugi: Hou! nequit ingenium visa referre meuin. Pieriósque bausi latices, Clióque favente, Illic puniceâ radiabant omnia luce,

Castalio sparsi læta ter ora mero. Ut matutino cùm juga sole rubent.

Flammeus at signum ter viderat arietis Æthon. Ac veluti cùm pandit opes Thaumantia proles, Induxitque auro lanea terga novo; Vestitu nituit multicolore solumn.

Bisque novo terram sparsisti, Chlori, senilemn Non dea tam yariis ornavit foribus hortos

Gramine, bisque tuas abstulit Austes opes: Alcinoi, Zephyro Chloris amata levi,

Necdum ejus licuit mihi lumina pascere vulio, Flumina vernantes lambunt argentea campos,

Aut linguæ dulces aure bibisse sonos. Ditjor Hesperio flavet arena Tago.

Vade igitur,cursúque Eurum præverte soporum; Serpit odoriferas per opes levis aura Favoni,

Quàm sit opus monitis res docet, ipsa vides. Aura sub innumeris bumida nata rosis,

Inrenies dulci cum conjuge fortè sedentem, Talis in extremis terræ Gangetidis oris

Mulcentem gremio pignora chara suo: Luciferi regis fingitur esse domus.

Forsitan aut veterum prælarga yolumina patrum Ipse raccmiferis dum densas vitibus umbras,

Versantem, aut veri Biblia sacra Dei; Et pellucentes miror ubique locos,

Cælestive animas saturantem rore tenellas, Ecce! unihi subito Præsul Wintonius astat,

Grande salutiferæ religionis opus. Sidereum nitido fulsit in ore jubar;

Utque solet, multam sit dicere cura salutem, Vestis ad auratos defluxit candida talos,

Dicere quam decuit, si modò adesset, berun. Infula divinum cinxerat alba caput.

| Hæc quoque, paulùm oculos in humuin defina Dúmque senex tali incedit venerandus amictu,

modestos, Intremuit læto florea terra sono.

Verba verecundo sis memor loqui: Agmina gemmatis plaudunt cælestia pennis, Hæc tibi, si teneris vacat inter prælia Musis,

Pura triumphali personat æthra tubå. [lutat, Mitrit ab Angliaco littore fida manus. Quisque novum amplexu comitem cantuque sa- Accipe sinceram, quamvis sit sera, salutem;

Hósque aliquis placido misit ab ore sonos; Fiat et boc ipso gratior illa tibi. “Vate, veni, et patrü felix cape gaudia regni, Sera quidem, sed vera fuit, quam casta recepit Semper abhinc duro, nate, labore vaca."

Icaris à lento Penelopeia viro.
Dixit, et aligeræ tetigerunt nạblia turmæ, Ast ego quid volui manifestum tollere crimen,
At mihi cum tenebris aurea pulsa quies.

Ipse quod ex omnni parte levare nequit ?
Il bam turbatos Cephaleiâ pellice somuos; Arguitur tardus meritò, noxámque fatetur,
Talia contingant somnia sæpe mihi !

English merchants at Hamburgh, was Miltan's
ELEG. IV. Anno Ætatis 18.

private preceptor, before he was sent to Saint Ad Thomam Junium præceptorem suum, apud |

Paul's school. This Thomas Young was doctor mercatores Anglicos Hamburgæ agentes, Pastoris Thomas Young a member of the Assembly of Di. munere sungeniem'.

vines, where he was a constant attendant, and

one of the authors of the book called SmertymCurre per immensum subito, mea litera, pon

nuus, defended by Milton; and who from a Lontum,

don preachership in Duke's Place was preferred I, pete Teutonicos læve per æquor agros;

by the parliament to the mastership of Jesus Cole * Thomus Young, now pastor of the church of lege in Cambridge.

Et pudet officium deseruisse suum.

ELEG. Y, Anno Ætatis 20.
Tu modo da veniam fasso, venjámque roganti;
Crimina diminui, quæ patuere, solent.

In aduentum veris.
Non ferus in pavidos rictus diducit hiantes,
Vulnifico pronos nec rapit ungue leo.

In se perpetuo Tempus revolubile gyro
Sæpe sarissiferi crudelia pectora Thracis

Jam revocat Zephyros vere tepente novos; Supplicis ad mæstas delicuere preces:

Induitúrque brevem Tellus reparata juventam, Extensæque manus avertunt fulminis ictus,

Jámque soluta gelu dulce virescit humus. Placat et iratos hostia parva Deos.

Fallor an et nobis redeunt in carmina vires, Jámque diu scripsisse tibi fuit impetus illi,

Ingeniúmque mihi munere veris adest? Neve moras ultra ducere passus Amor;

Munere veris adest, iterumque vigescit ab illo, am vaga Famı refert, heu nuntia ver a malo

(Quis puiet?) atque aliquod jam sibi poscit rum!

opus. In tibi finitimis bella tumere locis;

Castalis ante oculos, bifidumque cacumen oberrat, Teque tuámque urbem truculento milite cingi,

Et mihi Pyrenen somnia nocte ferunt; Et jam Saxonicos arma parâsse duces.

Covcitáque arcano fervent mihi pectora motų, Te circum latè campos populatur Enyo,

Et furor, et sonitus me sacer intus agit. Et sata carne virûm jam cruor arva rigat;

Delius ipse venit, video Penëide lauro Germanisque suum concessit Thracia Martem,

Implieitos crines; Delius ipse venit. Illuc Odrysios Mars pater egit equos;

Jam mihi mens liquidi raptatur in ardua coeli, Perpetuóque comans jam deflorescit oliva,

Pérque vagas nubes corpore liber eo; Fugit et ærisonam Diva perosa tubam,

Pérque umbras, pérque antra feror, penetralia Fugit lo! terris, et jam non ultima virgo

vatum, Creditur ad superas justa volâsse domos.

Et inihi fana patent interiora deûm; ' Te tamen interea belli circumsonat horror,

Intuitúrqne animus toto quid agatur Olympo, Vivis et ignoto solus inópsque solo;

Nec fugiunt oculos Tartara cæca meos. * Et, tibi quam patrii non exhibuere penates,

Quid tam grande sonat distento spiritus ore? Sede peregrinâ quæris egenus opem.

Quid parit hæc rabies, quid sacer iste furor? Patria, dura parens, et saxis savior albis

Ver mihi, quod dedit ingenium, cantabitur illo; Spumea quæ pulsat littoris unda tui,

Profuerint isto reddita dona modo. Siccine te decet innocuos exponere fætus,

Jam, Philomela, tuos, foliis adoperta novellis, Siccine in externam ferrea cogis humum ?

Instituis modulos, dum silet omne nemus: Et sinis, ut terris quæraut alimenta remotis

Urbe ego, tu sylvâ, simul incipiamus utrique, Quos tibi prospiciens miserat ipse Deus,

Et simul adventum veris uterque canat. Et qui læta ferunt de coelo nuntia, quique,

Vers lo! rediere vices; celebremus honores Quæ via post cineres ducat ad astra, docent?

Veris, et hoc subeat Musa perennis opus. Digna quidem, Stygüs quæ vivas clausa tenebris,

Jam sol, Æthiopas fugiens Tithoniáque arva, Æternâque animæ digna perire fame!

Flectit ad Arctöas aurea lora plagas. Haud aliter vates terræ Thesbitidis olim

Est breve noctis iter, brevis est mora noctis Pressit inassueto devia tesqua pede,

opacæ, Desertasque Arabum salebras, dum regis Achabi

Horrida cum tenebris exula illa suis. Effugit, atque tuas, Sidoni dira, manus:

Jámque Lycaonius, plaustrumtcæleste, Bootes Talis et, horrisono laceratus membra flagello,

Non longå sequitur fessus ut ante vià ; Paulus ab Æmathiâ pellitur urbe Cilix.

Nunc etiam solitas circum Jovits atria toto Piscosæque ipsum Gergessæ civis Iesum

Excubias agitant sidera rara polo: Finibus ingratus jussit abire suis.

Nam dolus, et cædes, et vis cum nocte recessit, At tu sume animos; nec spes cadat anxia curis,

Neve Giganteum Dii timuere scelus. Nec tua concutiat decolor ossa metus.

Fortè aliquis scopuli recubans in vertice pastor, Sis etenim quamvis fulgentibus obsitus armis,

Roscida cùm primo sole rubescit humus, Intenténtque tibi millia tela necem,

Hac, ait, hac certè caruisti nocte puella, At nullis vel inerme latus violabitur armis,

Phæbe, tuâ, celeres quæ retineret equos. Déque tuo cuspis nulla cruore bibet.

Læta suas repetit silvas, pharetrámque resumit Namque eris ipse Dei radiante sub ægide tutus;

Cynthia, luciferas ut videt alta rotas; Ille tibi custos, et pugil ille tibi :

Et, tenues ponens radios, gaudere videtur Ille, Sionææ qui tot sub menibus arcis

Officium fieri tam breve fratris ope. Assyrios fudit nocte silente viros;

“ Desere,” Phæbus ait, “ thalamos, Aurora, Inque fugam vertit quos in Samaritadas oras

seniles; Misit ab antiquis prisca Damascus agris;

Quid juvat effoto procubuisse toro ? Terruit et densas pavido cum rege cohortes,

Te manet Æolides viridi venator in herbâ ; Acre dum vacuu buccina clara sonat,

Surge, tuos ignes altus Hymettus habet." Cornea pulvereum dum verberat ungulacampum,

Flava rerecundo dea crimen in ore fatetur, Currus arenosam dum quatit actus bumum,

Et matutinos ociùs urget equos. Auditúrque hinnitus equorum ad bella ruentům,

Exuit invisam Tellus rediviva senectam, Et strepitus ferri, murmuráque alta virûm.

Et cupit amplexus, Phæbe, subire tuos : Et tu (quod superest miseris) sperare memento.

Et cupit, et digna est : quid enim formosius illâ, Et tua magnanimo pectore vince mala;

Panditut omniferos luxuriosa sinus,
Nec dubites quandoque frui melioribus annis, Atque Arabum spirat messes, et ab ore venusto
Atque iterum patrios posse videre lares.

Mitia cum Paphiis fundit amoma rosis;
Ecce ! corronatur sacro frons ardua lureo,

Cingit ut fdæam pinea turris Opim;

Vix Cybele mater, vix sibi tuta Ceres; Et vario madidos intexit flore capillus,

Atque aliquam cupidus prædatur Oreada Fau. Floribus et visa est posse placere suis.

nus, Floribus effusos ut erat redimita capillos,

Consulit in trepidos dum sibi Nympha pedes; Tænario placuit diva Sicana deo,

| Jámque latet, latitansque cupit male tecta videri, Aspice, Phæbe, tibi faciles hortantur amores, Et fugit, et fugiens pervelit ipsa capi.

Mellitásque movent flamina verna preces : Dii quoque non dubitant cælo præponere sylvas, Cinnameâ Zephyrus leve plaudit odorifer alâ, Et sua quisque sibi numina lucus habet : Blanditiásque tibi ferre videntur aves.

Et sua quisque diu sibi numina lucus habeto, Nec sine dote tuos temeraria quærit amores

Nec vos arborea, dii, precor, ite donio. Terra, nec optatos poscit egena toros ;

Te referant miseris te, Jupiter, aurea terris Alma salutiferum medicos tibi gramen in usus Sæcla; quid ad nimbos aspera tela redis?

Præbet, et hinc titulous adjuvat ipsa tuos : Tu saltem lentè rapidos age, Phæbe, jugales, Quòd, si te pretium, si te fulgentia tangunt

Quà potes, et sensim tempora veris eadt; Munera, (muneribus sæpe coemptus amor) | Brumáque productas tardè ferat hispida noctes, Illa tibi ostentat quascunque sub æquore vasto, Ingruat et nostro serior umbra polo.

Et superinjectis montibus, abdit opes. Ah quoties, cùm tu chvoso fessus Olympo

In vespertinas præiipitaris aquas, “Cur te,” inquit, “ cursu languentem, Phæbe,

ELEG. VI. diurno Hesperiis recipit cærula Mater aquis ?

Ad Carolum Deodatum yuri commorantem, Quid tibi cum Tethy? Quid cum Tartesside lympha ?

Qui cum Idibus Decemb. scripsisset, et sua care Dia quid immundo peruis ore salo?

mina e rcusari pos'ulós: et si solito minus essent Frigora, Phæbe, meâ meliùs capabis in umbra; bona, quòd inter lautitias, quibus erat ab amicie Huc ades, ardentes imbue rore comas.

exceptus, haud salis felicem operam Musis dare! Mollior egelidâ veniet tibi somnus in herbâ ;

posse affirmabat, hoc hobuit responsum. Huc ades, et gremio lumina pone meo. Quáque jaces, circum mulcebit lenè susurrans

M11To tibi sanam non pleno ventre salutem, Aura per humontes corporafus rosas.

Quâ tu, distento, fortè carere potes. Nec me (crede mibi) terrent Semeleia fata, At tua quid nostram prolectat Musa camadam, Nec Phaetonteo fumidus axis equo :

Nec sinit optatas posse sequi tenebras ? Cùm tu, Phæbe, tuo sapientiùs uteris igni ; Carmine scire velis quàm te redamémque coHuc ades, et gremio lumina pone meo."

lámque; Sic Telluslasciva suios suspirat amores;

Crede mihi, vix hoc carmine scire queas. Matris in exemplum cætera turba ruunt : Nam neque noster amor modulis includitur Nuge etenim toto currit vagns orbe Cupido,

arctis, Languentésque fovet solis abisse faces :

Nec venit ad claudos integer ipse pedes. Insonuere povis lethalia cornua nervis,

Quàm benâ solennes epulas, hilarémque De Triste micant ferro tela corusca novo :

cembrem, Jámque vel invictam tentat superasse Dianam, Festáque ccelifugam quæ coluere deum, Quæque sedet sacro Vesta pudica foco,

Deliciasque refers, biberni quadia ruris Jpsa senescentem reparat Venus annua forınam, Haustáque per lepidos Gallica musta toons ! Atque iterum tepido creditur orta mari.

Quid quereris refugam vino dapibú que Marmoreas juvenes clamant Hymeoæel per

pocsin ?

(amat. urbes,

Nec puduit Phoebum virides gest âsse cori mLittus, lo Hymen ! et cava saxa sonant. Atque hederam lauro præposuisse suæ. (bus, Cuitior ille veniá, tunicâque decentior aptâ, Sapiùs Aoniis clamavit collibus, Euæ ! Puniceum redolet vestis odora crocum.

Mista 'Thyonëo turba novena choro. Egreditúrque frequens, ad amani gaudia veris, Naso Corallzis mala carinina misit ab agris: Virgineos auro cincta puella sinus:

Non illic epulæ, non sata vitis erat. Votum est cuique suum, votuin est tamen om- ' Quid nisi vina, rosásque, racemiierumqúe Lr. nibus unum,

æum, Ut sibi, quem cupiat, det Cytherea virum. Cantavit brevibus Teia Musa modis? Nunc quoque septenâ modulatur arundine pastor, Pindaricósque infiat muneros Teumesius Euan,

Et sua, quæ jungat, carmina Phyllis habet. Et redolet sumptı:m pagina quaque merum Navita nocturno placat sua sidera captu,

Dum gravis eversu currus crepat axe supinus, Delpbiná sque leves ad vada summa vocat. Et volat Eléo pulvere fuscus eques. Jupiter ipse alto cum conjuge ludit Olympo, Quadrimóque madens Lyricen Romanus laccho, Convocat et famulos ad sua festa deos.

Dulcè canit Glyceran, favicomámque Chloeil Nunc etiam Satyri, cùm sera crepuscula sur- | Jam quoque lauta tibi generoso inensa paratu gunt,

Mentis alit vires, ingeniúmque fovet. Pervolitant celeri florea rura choro;

Massica fæcundam despumant pocula venam, Sylvanúsque suâ cyparissi fronde revinctus, Fundis et ex ipso condita metra cado.

Semica pérque deus, semideúsque caper. Addimus his artes, fusúmque per intima Phæ. Quxque sub arboribus Dryades latuere vetustis,

bum Per juga, per solos expatiantur agros. | Corda ; favent uni Bacchus, Apollo, Ceres. Per sata luxuriat fruticeráque Mænalius Pan, Scilicet haud mirum, tam dulcia carmina per te,

Numine composito, tres peperisse deos. In genus humanum quid inania dirigis arma ? Nunc quoque Thressa tibi cælato barbitos auro Non valet in fortes ista pharetra viros. Insonat, arguta mollitèr icta manu;

Non tulit hoc Cyprius, neque enim deusulus Anditúrque chelys suspensa tapetia circum,

ad iras Virgineos tremulâ quæ regat arte pedes.

Promptior, et duplici jam ferus igne calet. Illa tuas saltem teneant spectacula Musas, Ver erat, et summæ radians per culmina villæ

Et revocent, quantum crapula pellit iners. Attulerat primam lux tibi, Maie, diem : Crede mihi, dum psallitebur, comitatáque At mihi adhuc refugam quærebant lumina plectrum

noctem, Implet odoratos festa chorea tholos,

Nec matutinum sustinuere jubar. Percipies tacitum per pectora serpere Phoebum, Astat Amor lecto, pictis Amor impiger alis; '. Quale repentinus permeat ossa calor;

Prodidit astantem mota pharetra deum: Pérque puellares oculos, digitúmque sonantem, Prodidit et facies, et dulce minantis ocelli. Irruet in totos lapsa Thalia sinus.

Et quicquid puero dignum et Amore fuite : Namque Elegia levis multorum cura deorum est, Talis in æterno juvenis Sigeius Olympo

Et vocat ad numeros quemlibet illa suos; Miscet amatori pocula plena Jovi; Liber adest elegis, Eratóque, Cerésque, Venúsque, Aut, qui formosas pellexit ad oscula nymphas, Et cum purpureâ matre tenellus Amor.

Thiodamantæus Naiade raptus Hylas. Talibus indè licent convivia larga poetis,

Addiderátque iras, sed et has decuisse putares, Sæpiùs et veteri commaduisse mero.

| Additerátque truces, nec sine felle, minas. At qui bella refert, et adulto sub Jove cælum, “Et, miser, exemplo sapuisses tutiùs," inquit, Heroásque pios, semideósque duces,

I "Nunc, mea quid possit dextera, testis eris, Et nunc sancta canit superûm consulta deorum, | Inter et expertos vires numerabere nostras, Nunc latrata fero regna profunda cane,

Et faciam vero per toa damna fidem. Ille quidem parcè, Samii pro more magistri, Ipse ego, si nescis, strato Pythone superbum Vivat, et indocuos præbeat herba cibos ;

Edomui Phæbum, cessit et ille mihi; Stet prope fagineo pellucida lympha catillo, Et quoties meminit Peneidos, ipse fatetur

Sobriáque é puro pocula fonte bibat. [tus, Certiùs et graviùs tela nocere mea. Additur huic scelerisque vacans, et casta juven

ue vacaps, et casta juven- | Me nequit adductum curvare peritiùs arcum, Et rigidi mores, et sine labe manus.

Qui post terga solet vincere, Parthus eques : Qualis, veste nitens sacrâ, et lustralibus undis, | Cydoniúsque mihi cedit venator, et ille Surgis ad infensos, augur,iture deos.

Inscius uxori qui necis author eral. Hoc ritu vixisse ferunt post rapta sagacem , | Est etiam nobis ingens quoque victus Orion, Lumina Tiresian, Ogygiúmque Linon,

Herculeæque manus, Herculeúsque comes. Et lare devoto profugum Calchanta, senémque Jupiter ipse licèt sua fulmina torqueat in me, Orpheon, edomitis sola per antra feris;

Hærebunt lateri spicula nostra Jovis. Sic dapis exiguus, sic rivi potor Homerus

Cætera, quæ dubitas, meliùs mea tela doDulicbium vexit per freta longa virum,

cebunt, Et per monstrificam Perseize Phæbados aulam, Et tua non levitèr corda petenda mihi. Et vada femineis insidiosa sonis;

Nec te, stulte, tuæ poterunt defendere Musæ, Perque tuas, rex ime, domos, ubi sanguine nigro Nec tibi Phæbæus porriget anguis opem.” Dicitur umbrarum detinuisse greges.

Dixit ; et, aurato quatiens mucrone sagittam, Diis etenim sacer est vates, divûmque sacerdos ; Evolat in tepidos Cypridos ille sinus.

Spirat et occultum pectus, et ora, Jovem. At mihi risuro tonuit ferus ore minaci,
At tu, siquid agam, scitabere (si modo saltem Et mihi de puero non metus ullus erat.
Esse putas tanti noscere siquid agam,)

Et modd quà nostri spatiantur in urbe Quirites, Paciferum canimus cælesti semine regein,

Et modò villarum proxima rura placent. [rum, Faustáque sacratis sacula pacta libris ;

Turba frequens, faciéque simillima turba deaVagitúmque Dei, et stabulantem paupere tecto, Splendida per medias itque reditque vias :

Qui suvreina sio curn Patre regna colit ; | Auctaque luce dies gemino fulgore coruscat : Steltiparúmque polum, modulantésque æthere Fallor? An et radios hinc quoque Phæbuš tirmas,

habet? Et subitò elisos ad sua fana deos.

Hæc ego non fugi spectacula grata severus; Dona quidem dedimus Christi natalibus illa, Impetus et quò me fert juvenilis, agor; Illa sub auroram lux mibi prima tulit.

Lumina luminibus malè providus obvia misi, Tc quoque pressa manent patriis , mcditata ci 1 Neve oculos potui continuisse meos. cutis,

Unam fortè aliis supereminuisse notabam : Tu mihi, cui recitem, judicis instar eris.

Principium nostri lux erat illa mali.

Sic Venus optaret mortalibus ipsa videri,
ELEG. VII. Anno ætatis 19.

Sic regina deûm conspicienda fuit.

Hanc memor oljecit nobis malus ille Cupido, Nondum, blanda, tuas leges, Amathusia, nôram, Solus et hos nobis texuit ante dolos. Et Paphio vacuum pectus ab igne fuit.

Nec procul ipse vafer latuit, multæque sagittæ, Sape cupidineas, puerilia tela, sagittas,

Et facis à tergo grande pependit onus : Atque tuum sprevi, maxime, numen, Amor. Nec mora ; nunc ciliis hæsit, nunc virginis oris Tu, puer, imbelles, dixi, transfige columbas; Io silit binc labiis, insidet inde genis : Conveniunt tenero mollia bella duci :

Et quascunque agilis partes jaculator oberrat, Ant de passeribus tiinidos age, parve, triumphos; ! Hei mihi! mille locis pectus iverme ferit. 11:ce sunt militiae cigna trophæa tuæ.

Protinùs insoliti subierunt corda furores; vul. VI. .

Mm

« AnteriorContinuar »