Imágenes de páginas
PDF

side of Cowley." But what are these concep At mare immensum oceanusque Lacis tions? Metaphysical conceits, all the unpa Jugitèr cælo fuit empyræo; tural extravagancies of his English poetry; such Hinc inexhausto per utrumque mundum as will not bear to be clothed in the Latin lan

Funditur ore. guage; much less are capable of admitting any degree of pure Latinity. I will give a few in Milton's Latin poems may be justly consider. stances, out of a great multitude, from the ed as legitimate classical compositions, and are Davideis.

never disgraced with such language and such

imagery. , Cowley's Latinity, dictated by an irHic sociatorum sacra constellatio vatum,

regular and unrestrained imagination, presents a Quos felix virtus evexit ad æthera, nubes

mode of diction half Latin and half English. It Luxuriæ supra, tempestatesque laborum. is not so much that Cowley wanted a knowledge

of the Latin style, but that he suffered that Again,

knowledge to be perverted and corrupted by false Temporis ingreditur penetralia celsa fu

and extravagant thoughts. Milton was a more turi,

perfect scholar than Cowley, and his mind was Implumesque videt nidis cælestibus annos.

more deeply tinctured with the excellencies of an

cient literature. He was a more just thinker, And, to be short, we have the Plusquam visus and therefore a more just writer. In a word, he aquilinus of lovers, Natio verborum, Exuit vitam had more taste, and more poetry, and consederiam, Menti auditur symphonia dulcis, Nature quently more propriety. If a fondness for the archiva, Omnes symmetria sensus congerit, Condit Italian writers has sometimes infected his aromatica prohibetque putescere laude. Again, English poetry with false ornaments, his Latin where Aliquid is personified, Monogramma exordia verses, both in diction and sentiment, are at least mundi.

free from those depravations. It may be said, that Cowley is here translating | Some of Milton's Latin poems were written in from bis own English Davideis. But I will bring his first year at Cambridge, when he was only seexamples from his original Latin poems. In praise | venteen: they must be allowed to be very corof the spring

rect and manly performances for a youth of that Et resonet toto musica verna libro;

age. And considered in that view, they discover Undique laudis odor dulcissimus halet,

| an extraordinary copiousness and command of

ancient fable and history. I cannot but add, &c.

that Gray resembles Milton in many instances. And in the same poem in a party worthy of the

Among others, in their youth they were both pastoral pencil of Watteau. .

strongly attached to the cultivation of Latin poeHauserunt avide Chocolatam Flora venus

WARTON.

try.
que
Of the Fraxinella,

ELEGIARUM
Tu tres metropoles humani corporis armis
Propuguas, uterum, cor, cerebrumque,

LIBER.
tuis.
He calls the Lychnis, Candelabrum ingens.

ELEG. I. AD CAROLUM DEODATUM.' Cupid is Arbiter formæ criticus. Ovid is Anti

TANDEM, chare, tuæ mihi pervenere tabelle, quarius ingens. An ill smell is shunned Olfactus

Pertulitet voces nuncia charta tuas; tetricitate sui. And in the same page, is nugatoria

Pertulit, occiduâ Devæ Cestrensis ab orå pestis.

Vergivium prono quà petit amne salum. But all his faults are conspicuously and col

Multùm, crede, juvat terras aliuisse remotas lectively exemplified in these stanzas, among

Pectus amans nostri, támque fidele caput, others, of Kis Hymn on Light.

Quódque mihi lepidum tellus longinqua sodalena Pulchra de nigro soboles parente,

Debet, at unde brevi reddere jussa velit. Quem Chaos fertur peperisse primam,

Me tenet urbs refluâ quam Thamesis alluit undå,

Méque nec invitum patria dulcis habet.
Cujus ob formam bene risit olim
Massa severa !

Jam nec arundiferum mihi cura revisere Camum, Risus O terræ sacer et polorum,

Nec dudum vetiti me laris angit amor.
Aureus vere pluvius Tonantis,
Quæque de ccelo fluis inquieto

* Charles Deodate was one of Milton's most Gloria rivo!

intimate friends. He was an excellent scholar, Te bibens arcus Jovis ebriosus

and practised physic in Cheshire He was eduMille formosos revomit colores,

cated with our author at St. Paul's school in LonPavo coelestis, variamque pascit

don ; and from thence was sent to Trinity colLumine caudam.

lege Oxford, where he was entered Feb. 7, in the Lucidum trudis properanter agmen :

year 1621, at thirteen years of age. Lib. Matric. Sed resistentum super ora rerum

Univ. O.zon, sub ann. He was born in London Lenitèr stagnas, liquidoque inundas

and the name of his father, in Medicina Dar Cuncta colore :

toris, waz Theodore. Ibid

Nuda nec arva placent, nmbrásque negantia | Quot tibi, conspicuæ formáque aurque, puellæ molles :

Per medias radiant turba videnda vias. Quàm malè Phobicolis convenit ille locus !

Creditur huc geminis venisse invecta columbis Nec duri libet usque minas perferre Magistri,

Alma pharetrigero milite cincta Venus; Cæteráque ingenio non subeunda meo.

Huic Cnidon, et riguas Simoentis flumine valles, Si sit hoc exilium patrios adiisse penates,

Huic Paphon, et roseam post habitura Cyprog Et vacuum curis otia grata sequi,

Ast ego, dum pueri sinit indulgentia cæci, Non ego vel profugi nomen sortémve recuso,

Mônia quàm subitò linquere fausta paro; Lætus et exilii conditione fruor.

Et vitare procul malefidæ infamia Circes O, utinam vates nunquam graviora tulisset

Atria, divini Molyos usus ope. Ille Tomitano flebilis exul agro;

Stat quoque juncosas Cami remeare paludes, Non tunc lonio quicquam cessisset Homero,

Atque iterum raucæ murmur adire Scholæ, Neve foret victo laus tibi prima, Maro.

Interea fidi parvum cape munus amici, Tempora nam licet hîc placidis dare libera Musis, Paucáque in alternos verba coacta modos.

Et totum rapiunt me, mca vita, libri.
Excipit hinc fessum sipuosi pompa theatri,

ELEG. II. Anno ætatis 17.
Et vocat ad plausus garrula scena suos.
Seu catus auditur senior, seu prodigus hæres,

In obi...n Præconis Academici Canlabrigiensis',
Seu procus, aut positå casside miles adest,
Sive decennali fecundus lite patronus

Te, qui, conspicuus baculo fulgente, solebas Detonat inculto barbara verba foro;

Palladium toties ore ciere gregem; Sæpe vafer gnato succurrit servus amanti, Ultima præconum, præconem te quoque sæva Et nasum rigidi fallit ubique patris ;

Mors rapit, officio nec favet ipsa suo. Sæpe novos illic virgo mirata calores ,

Candidiora licèt fuerint tibi tempora plumis, Quid sit amor nescit, dum quoque nescit, Sub quibus accipimus delituisse Jovem; amat,

O dignus tamen Hæmonio juvenescere succo, Sive cruentatum furiosa Tragoedia sceptrum

Dignus in Æsonjos vivere posse dies; Quassat, et effusis crinibus ora rotat,

Dignus, quem Stygiis medicâ rerocaret ab undis Et dolet, et specto, juvat et spectâsse dolendo, Arte Coronides, sæpe rogante deâ.

Interdum et lacrymis dulcis amaror inest: Tu si jussus eras acies accire togatas,
Seu puer infelix indelibata reliquit

Et celer à Phæbo nuntius ire tuo;
Gaudia, et abrupto flendus amore cadit ; Talis in Iliacâ stabat Cyllenius aula
Seu ferus è tenebris iterat Styga criminis ultor, Alipes, æthereâ missus ab arce Patris :
Conscia funereo pectora torre movens :

Talis et Eury bates ante ora furentis Achillei Seu mæret Pelopeia domus, seu nubilis Ili,

Rettulit Atridæ jussa severa ducis. Aut luit incestos aula Creontis avos.

Magna sepulchrorum regina, satelles Averni, Sed neque sub tecto semper, nec in urbe, late Sæva nimis Musis, Palladi sæva nimis, mus;

Quin illos rapias qui pondus inutile terræ ; Irrita nec nobis tempora veris eunt.

Turba quidem est telis ista petenda tuis. Nos quoque lucus babet vicinâ consitus ulmo, Vestibus hunc igitur pullis, Academia, Inge, Atque suburbani nobilis umbra loci.

Et madeant lachrymis nigra feretra tuis. Sæpius hîc, blandas spirantia sidera flammas, Fundat et ipsa modos querebunda Elgëia tristes, Virgineos videas præteriisse choros.

Personet et totis nænia mæsta Scholis.
Ah quoties dignæ stupui miracula formæ,
Quæ possit sepium vel reparare Jovis !

ELEG. III. Anno ætatis 17.
Ah quoties vidi superantia lumina gemmas,
Atque faces, quotquot volvit uterque polus !

In obitum Præsulis Wintoniensisë.
Colláque bis vivi Pelopis quæ brachia vincant,
Quaque fluit puro nectare tincta via !

Moestus eram, et tacitus, nullo comitante, sedeEt decus eximium frontis, tremulósque capillos, Hærebántque animo tristia plura meo: [bam; Aurea quæ fallax retia tendit Amor!

Protinus en ! subiit funestæ cladis imago, Pellacésque genas, ad quas hyacinthina sordet Fecit in Angliaco quam Libitina solo; Purpura, et ipse tui floris, Adoni, rubor !

Dum procerum ingressa est splendentes marmore Cedite, laudatæ toties Heroides olim,

turres, Et quæcunque vagum cepit amica Jovem. Dira sepulchrali Mors metuenda face; Cedite, Achæmeniæ turrita fronte puellæ, Pulsavitque auro gravidos et jaspide muros,

Et quot Susa colunt, Memnoniámque Ninon; Nec metuit satrapum stejnere falce greges. Vos etiam Danaæ fasces submittite Nymphæ, Et vos Iliacæ, Romuleæque nurus :

1 The person here commemorated, is Richard Nec Pompejanas Tarpëia Musa columnas Ridding, one of the university-beadles, and a

Jactet, et Ausoniis plena theatra stolis. master of arts of Saint John's College, CamGloria virginibus debetur prima Britannis ; bridge. He signed a testamentary codicil, Sept.

Extera, sat tibi sit, foemina, posse sequi. | 23, 1626, proved the eighth day of November Túque urbs Darzaniis, Londinum, structa co- following. From Registr. Testam. Cantabr. lonis,

WARTON. Turrigerum latè conspicienda caput,

2 Lancelot Andrews, bishop of Winchester, Tu nimium felix intra tua mænia claudis

bad been originally master of Pembroke-ball in Quicquid formosi pendulus orbis habet

Cambridge; but long before Milton's tinie. He Non tibi tut cælo scintillant astra sereno,

died at Winchester-House in Southwark, Sept, Endymioneæ turba ministra deæ,

| 21, 1626.

Tunc memini clarique ducis, fatrisque verendi, Segnes rumpe moras, et nil, precor, obstet eunti
Intempestivis ossa cremata rogis :

Et festinantis nil remoretur iter.
E memini Heroum, quos vidit ad æthera raptos, Ipse ego Sicanio frænantem carcere ventos
Flevit et amissos Belgia tota duces.

Æolon, et virides sollicitabo Deos,
At te præcipuè luxi, dignissime præsul,

Cæruleámque suis comitatam Dorida Nymphis ; Wintoniæque olim gloria magna tuæ;

Ut tibi dent placidam per sua regna viam, Delicui fetu, et tristi sic ore querebar,

At tu, si poteris, celeres tibi sume jugales, “Mors fera, Tartareo diva secunda Jovi, Vecta quibus Colchis fugit ab ore viri; Nonne satis quod sylva tuas persentiat iras, Aut queis Triptolemus Scythicas devenit in oras, Et quòd in herbosos jus tibi detur agros?

Gratus Eleusinâ missus ab urbe puer. Quodque aflata tuo marcescant lilia tabo, Atque ubi Germanas flavere videbis arenas,

Et crocus, et pulchræ Cypridi sacra rosa ? Ditis ad Hamburgæ mænia flecte gradum," Nec sinis, ut semper fuvio contermina quercus Dicitur occiso quæ ducere nomen ab Hamå, Miretur lapsus prætereuntis aquæ ?

Cimbrica quem fertur clava dedisse neci. Et tibi succumbit, liquido qæ plurima celo

Vivit ibi antiquæ clarus pietatis bonore Evehitur pennis, quamlibet augur, avis.

Præsul, Christicolas pascere doctus oves : Et quæ mille nigris errant animalia sylvis ; Ille quidem est animæ plusquam pars altera Et quot alunt mutum Proteus antra pecus.

nostræ ; Invida, tanta tibi cùm sit concessa potestas,

Dimidio vitæ vivere cogor ego. Quid juvat humanå tingere cæde mamus? Hei mihi! quot pelagi, quot montes interjecti, Nobiléque in pectus certas acuisse sagittas,

Me faciunt aliâ parte carere mei ! Semideámque animam sede fugâsse sua ?” Charior ille mihi, quàm tu, doctissime Graiûm, Talia dum lacrymans alto sub pectore volvo, Clinjadi, pronepos qui Telamonis erat; Roscidus occiduis Hesperus exit aquis,

Quàmque Stagyrites generoso magnus alumno, Et Tartessiaco submerserat æquore currum

Quem peperit Libyco Chaonis alma Jovi. Phoebus, ab Eoo littore mensus iter :

Qualis Amyntorides, qualis Philyrëius heros Nec mora, membra caro posui refovenda cubili, Myrmidonum regi, talis et ille mihi.

Condiderant oculos nóxque soporque meos : Primus ego Aonios, illo præunte, recessus Cùm mihi visus eram lato spatiarier agro;

Lustrabam, et bifidi sacra vireta jugi; Heu ! nequit ingenium visa referre meum. Pieriósque hausi latices, Clióque favente, Illic puniceâ radiabant omnia luce,

Castalio sparsi læta ter ora mero. Ut matutino cùm juga sole rubent.

Flammeus at signum ter viderat arietis Æthon, Ac veluti cùm paudit opes Thaumantia proles,

Induxitque auro lanea terga povo; Vestitu nituit multicolore solum.

Bisque novo terram sparsisti, Chiori, senilem Non dea tam variis ornavit floribus hortos

Gramine, bisque tuas abstulit Auster opes : Alcinoi, Zephyro Chloris amata levi.

Necdum ejus licuit mihi lumina pascere vultu, Flumina vernantes lambunt argentea campos, Aut linguæ dulces aure bibisse sooos. Ditjor Hesperio flavet arena Tago.

Vade igitur,cursuque Eurum præverte sonorum; Serpit odoriferas per opes levis aura Favoni,

Quàm sit opus monitis res docet, ipsa rides. Aura sub innumeris humida nata rosis.

Inrenies dulci cum conjuge fortè secientem, Talis in extremis terræ Gangetidis oris

Mulcentem gremio pignora chara suo: Luciferi regis fingitur esse domus.

Forsitan ant veterum prælarga volumina patrum Ipse racemiferis dum densas vitibus umbras,

Versantem, aut veri Biblia sacra Dei; Et pellucentes miror ubique locos,

Cælestive animas saturantem rore tenellas, Ecce! mihi subitò Præsul Wintonius astat,

Grande salutiferæ religionis opus. Sidereum nitido fuisit in ore jubar;

Utque solet, multam sit dicere cura salutem, Vestis ad auratos defluxit candida talos,

Dicere quam decuit, si modò adesset, herum. Infula divinum cinxerat alba caput.

Hæc quoque, paulùm oculos in humum defixa Dúmque senex tali incedit venerandus amictu,

modestos, Intremuit læto florea terra sono.

Verba verecundo sis memor loqni: Agmina gemmatis plaudunt coelestia pennis, | Hæc tibi, si teneris vacat inter prælia Musis,

Pura triumphali personat æthra tuba. [lutat, Mitiit ab Angliaco littore fida mamus. Quisque novum amplexu comitem cantuque sa. Accipe sinceram, quamvis sit sera, salutem; Hósque aliquis placido misit ab ore sonos;

| Fiat et hoc ipso gratior illa tibi. “Nate, veni, et patrii felix cape gaudia regni, Sera quidem, sed vera fuit, quam casta recepit Seinper abhinc duro, nate, labore vaca."

Icaris à lento Penelopeia viro. Dixit, et aligeræ tetigerunt nablia turmæ, | Ast ego quid volui manifestum tollere crimen, At mihi cum tenebris aurea pulsa quies.

Ipse quod ex omni parte levare nequit? Flebam turbatos Cephaleia pellice somnos; Arguitur tardus merito, noxámque fatetur, Talia contingant somnia sæpe mibi !

English merchants at Hamburgh, was Milton's ELEG. IV. Anno Ætatis 18.

private preceptor, before he was sent to Saint Ad Thomam Junium præceptorem suum, apud Paul's school. This Thomas Young was doctor

mercatores Anglicos Hamburgæ agentes, Pastoris Thomas Young a member of the Assembly of Dimunere fungentem'.

vines, where he was a constant attendant, and CURRE per immensum subitò, mea litera, pon

one of the authors of the book called Smiectym

nuus, defended by Milton; and who from a Lontum, I, pete Teutonicos læve per æquor agros;

don preachership in Duke's Place was preferred

by the parliament to the mastership of Jesus Col. Thomas Young, now pastor of the church of lege in Cambridge.

[ocr errors]

zales

· Et pndet officium deseruisse suum.

ELEG. V. Anno ætatis 20.
Tu modò da veniam fasso, veniámque roganti;
Crimina diminui, quæ paruere, solent.

In adventum veris.
Non ferus in pavidos rictus didicit hiantes,
Vulnifico pronos nec rapii ungue leo.

In se perpetuo Tempus revolubile gyro
Sæpe sarissiferi crudelia pectora Thracis

Jam revocat Zephyros vere tepente novos;
Supplicis ad mæstas delicuere preres:

Induitúrque brevem Tellus reparata juventam, Extensæque manus avertunt fulminis ictus,

Jámque soluta gelu dulce virescit humus. i Placat et iratos hostia parva Deos.

Fallor? an et nobis redeunt in carmina vires, Jámque diu scripsisse tibi fuit impetus illi,

Ingeniúmque mihi munere veris adest? Neve moras ultra ducere passus Amor;

Munere veris adest, iterumque vigescit ab illo, am vaga lama refert, heu auntia vera malo

|

!

(Quis putet?) atque aliquod jam sibi poscit rum!

opus. In tibi finitimis bella tumere locis;

Castalis ante oculos, bifidumque cacumen oberrat,
Teque tuámque urbem truculento milite cingi,

Et mihi Pyrenen somnia nocte ferunt;
Et jam Saxonicos arma parâsse duces.

Concitáque arcano fervent mihi pectora motu,
Te circum latè campos populatur Enyo,

Et furor, et sonitus me sacer intus agit. Et sata carne virûm jam cruor arva rigat;

| Delius ipse venit, video Penëide lauro Germanisque suum concessit Thracia Martem,

| Implicitos crines; Delius ipse venit. Illuc Odrysios Mars pater egit equos;

Jam mibi mens liquidi raptatur in ardua cæli,
Perpetuóque comans jam deflorescit oliva,

Pérque vagas nubes corpore liber eo;
Fugit et ærisonam Diva perosa tubam,

Pérque umbras, pérque antra feror, penetralia
Fugit lo! terris, et jam non ultima virgo.

vatum,
Creditur ad superas justa volâsse domos.

Et mihi fana patent interiora deûm;
Te tamen interea belli circumsonat horror,

Intuitúrqne animus toto quid agatur Olympo,
Vivis et ignoto solus inópsque solo;

Nec fugiunt oculos Tartara cæca meos. Et, tibi quam patrii non exhibuere penates,

Quid tam grande sonat distento spiritus ore? Sede peregrinâ quæris egenus opem.

* Quid parit hæc rabies, quid sacer iste furor? Patria, dura parens, et sais sævior albis

Ver mihi, quod dedit ingenium, cantabitur illo;
Spumea quæ pulsat littoris unda tui,

Profuerint isto reddita dona modo.
Siccine te decet innocuos exponere fætus,

Jam, Philomela, tuos, foliis adoperta novellis,
Siccine in externam ferrea cogis humum?

Instituis modulos, dum silet omne nemus: Et sinis, ut terris quæraut alimenta remotis

Urbe ego, tu sylvà, simul incipiamus utrique, Quos tibi prospiciens miserat ipse Deus,

Et simul adventum veris uterque canat. Et qui læta ferunt de cælo nuntia, quique,

Vers lo! rediere vices; celebremus honores Quæ via post cineres ducat ad astra, docent ? |

Veris, et hoc subeat Musa perennis opus. : Digna quidem, Stygiis quæ vivas clausa tenebris,

Jam sol, Ætbiopas fugiens Tithoniáque arva,
Æternâque animæ digna perire fame!

Flectit ad Arctöas aurea lora plagas.
Haud aliter vates terra Thesbitidis olim

Est breve noctis iter, brevis est mora noctis
Pressit inassueto devia tesqua pede,

орасх,
Desertasque Arabum salebras, dum regis Achabi

Horrida cum tenebris exula illa suis.
Effugit, atque tuas, Sidoni dira, manus:

Jámque Lycaonius, plaustrumtcæleste, Boötes
Talis et, horrisono laceratus membra flagello,

Non longå sequitur fessus ut ante vià ;
Paulus ab Æmathiâ pellitur urbe Cilix.

Numc etiam solitas circum Jovits atria toto
Piscosæque ipsum Gergessæ civis lësum

Excubias agitant sidera rara polo:
Finibus ingratus jussit abire suis.

Nam dolus, et cædes, et vis cum nocte recessit,
At tu sume animos; nec spes cadat anxia curis,

Neve Giganteum Dii timuere scelus.
Nec tua concutiat decolor ossa metus.

Fortè aliquis scopuli recubans in vertice pastor,
Sis etenim quamvis fulgentibus obsitus armis,

Roscida cùm primo sole rubescit humus,
Intenténtque tibi millia tela necem,

Hac, ait, hac certè caruisti nocte puella,
At nullis vel inerıne latus violabitur armis,

Phæbe, tuâ, celeres quæ retineret equos.
Déque tuo cuspis pulla cruore bibet.

Læta suas repetit silvas, pharetrámque resumit
Namque eris ipse Dei radiante sub ægide tutus;

Cynthia, luciferas ut videt alta rotas;
Ille tibi custos, et pugil ille tibi :

Et, tenues ponens radios, gaudere videtur
Ille, Sionææ qui tot sub mænibus arcis

Officium fieri tam breve fratris ope.
Assyrios fudit nocte silente viros;

“ Desere,” Phæbus ait, “ thalamos, Aurora,

seniles;
Inque fugam vertit quos in Samaritadas oras
Misit ab antiquis prisca Damascus agris;

Quid juvat eff@to procubuisse toro?
Terruit et densas pavido cum rege cohortes,

Te manet Æolides viridi venator in herba ;

Surge, tuos ignes altus Hymettus habet.”
Aere dum vacuo buccina clara sonat,
Cornea pulvereum dum verberat ungulacampum,

Flava verecundo dea crimen in orè fatetur,
Currus arenosam dum quatit actus humum,

Et matutinos ociùs urget equos.
Auditúrque hinnitus equorum ad bella ruentûm,

| Exuit invisam Tellus rediviva senectam,
Et strepitus ferri, murmuráque alta virûin.

Et cupit amplexus, Phæbe, subire tuos :
Et tu (quod superest miseris) Sperare memento. Et cupit, et digna est : quid enim formosius illa,
Et tua magnanimo pectore vince mala;

Panditut omniferos luxuriosa sinus,
Nec dubites quandoque frui melioribus annis,

| Atque Arabum spirat messes, et ab ore venusto

Mitia cum Papbiis fundit amoma rosis;
Atque iterum patrios posse videre lares.

Ecce ! corronatur sacro frons ardua luca,

[ocr errors]

Cingit ut Idæam pinea turris Opim;

Vix Cybele mater, vix sibi tuta Ceres ;' Et vario madidos intexit flore capillus,

Atque aliquam cupidus prædatur Oreada FagFloribus et visa est posse placere suis.

nus, Floribus effusos ut erat redimita capillos,

Consulit in trepidos dum sibi Nympha pedes ; Tænario placuit diva Sicana deo.

Jámque latet, latitansque cupit malè tecta videri, Aspice, Phoebe, tibi faciles hortantur amores, Et fugit, et fugiens pervelit ipsa capi.

Mellitásque movent flamina verna preces : Dii quoque non dubitant cælo præponere sylvas, Cinnameâ Zephyrus leve plaudit odorifer alâ, Et sua quisque sibi numina lucus habet : · Blanditiásque tibi ferre videntur aves.

Et sua quisque diu sibi numina lucus babeto, Nec sine dote tuos temeraria quærit amores Nec vos arboreâ, dii, precor, ite domo. Terra, nec optatos poscit egena toros ;

Te referant miseris te, Jupiter, aurea terris Alma salutiferum medicos tibi gramen in usus Sæcla; quid ad nimbos aspera tela redis?

Præbet, et hinc titulous adjuvat ipsa tuos : Tu saltem lentè rapidos age, Pbæbe, jugales, Quòd, si te pretium, si te fulgentia tangunt Quà potes, et sensim tempora veris eant ;

Munera, (muneribus sæpe coemptus amor) Brumáque productas tardè ferat hispida noctes, Ila tibi ostentat quascunque sub æquore vasto, Ingruat et nostro serior umbra polo.

Et superinjectis montibus, abdit opes. Ah quoties, cùm tu clivoso fessus Olympo

In vespertinas præcipitaris aquas, “Cur te,” inquit, “ cursu languentem, Phæbe,

ELEG. VI. diurno Hesperiis recipit cærula Mater aquis ?

Ad Carolum Deodatum ruri commorantem, Quid tibi cum Tethy ? Quid cum Tartesside lymphâ?

Qui cum Idibus Decemb. scripsisset, et sua carDia quid immundo peruis ore salo?

mina excusari postulâs; et si solito minùs essent Frigora, Phæbe, meâ meliùs capabis in umbra; | bona, quod inter lautitias, quibus erat ab amicie Huc ades, ardentes imbue rore comas.

exceptus, haud satis felicem operam Musis dare se Mollior egelidâ veniet tibi somnus in herbâ ; posse affirmabat, hoc hobuit responsum.

Huc ades, et gremio lumina pone meo. Quáque jaces, circum mulcebit lenè susurrans

M11To tibi sanam non pleno ventre salutem, Aura per humentes corporafus rosas.

Quâ tu, distento, fortè carere potes. Nec me (crede mihi) terrent Semelëia fata, At tua quid nostram prolectat Musa camcenam, Nec Phaetonteo fumidus axis equo :

Nec sinit optatas posse sequi tenebras ? Cùm tu, Phæbe, tuo sapientiùs uteris igni; Carmnine scire velis quàm te redamémque con Huc ades, et gremio lumina pone meo."

lámque; Sic Tellus lasciva suos suspirat amores;

Crede mibi, vix hoc carmine scire queas. Matris in exemplum cætera turba ruunt : Nam neque noster amor modulis includitur Nune etenim toto currit vagus orbe Cupido,

arctis, Languentesque fovet solis ab igne faces :

Nec venit ad claudos integer ipse pedes. Insonuere novis lethalia cornua nervis,

Quàm benâ solennes epulas, hilarėmque DeTriste micant ferro tela corusca novo :

cembrem, Jámque vel invictam tentat superâsse Dianam, Festáque cælifugam quæ coluere deum,

Quaque sedet sacro Vesta pudica foco, | Deliciasque refers, biberni quadia ruris Ipsa senescentem reparat Venus annua formam, Haustáque per lepidos Gallica musta focos ! Atque iterum tepido creditur orta mari.

Quid quereris refugam vino dapibúsque Marmoreas juvenes clamant Hymenæe! per

poesin ?

(amat, urbes,

Nec puduit Phæbum virides gestasse corymLittus, lo Hymen! et cava saxa sonant. Atque hederam lauro præposuisse suæ. [bos, Cultior ille veniá, tunicâque decentior aptâ, Sæpiùs Aoniis clamavit collibus, Euce ! Puniceum redolet vestis odora crocum.

Mista Thyonëo turba novena choro. Egrediiúrque frequens, ad amæni gaudia veris, Naso Corallais mala carmina misit ab agris: Virgineos auro cincta puella sinus:

Non illic epulæ, non sata vitis erat. Votum est cuique suum, votum est tamen om- Quid nisi vina, rosásque, racemiterum que Lsnibus unum,

æum, Ut sibi, qucm cupiat, det Cytherea virum. I Cantavit brevibus Teia Musa modis? Nunc quoque septenâ modulatur arundine pastor, Pindaricósque inflat numeros Teumesius Euan,

Et sua, qux jungat, carmina Phyllis habet. ' Et redolet sumptum pagina quæque merum. Navita nocturno placat sua sidera cantu,

| Dum gravis eversu currus crepat axe supinus, Delphiná sque leves ad vada summa vocat. Et volat Eléo pulvere fuscus eques. Jupiter ipse alto cum conjuge ludit Olympo, Quadrimóque madens Lyricen Romanus laccho, Convocat et famulos ad sua festa deos.

Dulcè canit Glyceran, favicoinámque Chloen Nunc etiam Satyri, cùin sera crepuscula sur. Jam quoque lauta tibi generoso mensa paratu gunt,

Mentis alit vires, ingeniúmque fovet. Pervolitant celeri florea rura choro;

| Massica fæcundam despuinant pocula venam, Sylvanúsque suâ cyparissi fronde revinctus,

Fundis et ex ipso condita metra cado. Semicapérque deus, semideúsque caper. | Addimus his artes, fusúmque per intima Pha. Quæque sub arboribus Dryades latuere vetustis,

bum Per juga, per solos expatiantur agros.

Corda ; favent uni Bacchus, Apollo, Ceres, Per sata luxuriat fruticetáque Mænalius Pan, Scilicet haud mirum, tam dulcia carmina per te,

« AnteriorContinuar »